Elise, 18 mei 2010
Frankrijk , Caen 18°

Mijn allerlaatste blogbericht.....

Aan alles komt helaas een einde en dus ook aan dit geweldige Erasmusavontuur! Over 3 daagjes trekken we terug naar België. Maar voor het zover is, ga ik nog eens eventjes diep nadenken over wat we hier de afgelopen drie weken nog allemaal uitgestoken hebben om jullie zo nog voor een allerlaatste keertje veel leesplezier te bezorgen!

In mijn vorige blogbericht vertelde ik jullie dat Sanne en ik nog enkele dagen op stage gingen. Wel, die stagedagen zitten er ondertussen ook weeral op en waren voor ons allebei toch wel een onvergetelijke ervaring! Onze eerste presentatie van ons Belgenlandje deden we in de kleuterklas. De kinderen daar waren zeer enthousiast en konden vooral ons Belgische liedje één, twee, drie, vier, hoedje van papier erg appreciëren (op het einde van de dag konden de kleutertjes het dan ook al vrolijk meezingen). In deze kleuterklas zat er ook een meisje, Cloë genaamd, dat Nederlands praatte. Na zolang alleen maar Frans te horen, was dit wel eens fijn. Haar mama is eigenlijk afkomstig van Nederland, maar K3 was voor haar blijkbaar toch ook niet onbekend, want op het einde van de dag overhandigde het meisje mij een boekje met allerlei teksten en tekeningen van K3 in.

Voor ons was het ook zeer leerrijk om zo eens een paar dagen mee te draaien in een school. Zo hebben de leerlingen hier tot half 5 les. Ik moet er wel bij vertellen dat ze ’s middags wel 2 uur pauze hebben en dat de meeste scholen pas om 9.00 uur beginnen. HET grote verschil met de kleuterscholen hier en in België is dat de kinderen in Frankrijk al in de kleuterschool leren lezen.
Maar na twee dagen stage te hebben gelopen in het lager onderwijs, merkten we toch dat het niveau van de leerlingen hier zeker niet hoger ligt dan bij ons. Zo kregen we de kans om een keertje mee te draaien in het eerste, het derde en het vijfde leerjaar. Hierdoor kregen we meer inzicht in de werkvormen en in de aanpak. En gelukkig voor ons viel onze presentatie ook weer telkens in de smaak (maar ja hoe kan het ook anders met een Sanne aan de klarinet en met mijn geweldige zangtalenten .

Vorige week vrijdag besloten we om ons nog eens goed te laten gaan. We hadden hier reeds heel wat drank bij elkaar gesprokkeld (telkens er studenten terug huiswaarts trokken, lieten ze hun drank achter in de keuken en natuurlijk hebben wij als goede Belgen ons hier over ontfermd ). Aangezien het de laatste keer zou zijn dat we het “French Cafe” zouden bezoeken, was het ons karaokemoment aangebroken. Voor we vertrokken, dronken we ons eerst nog goed wat moed in met een zelfgemaakt drankspel van Elyse (waarbij ge eigenlijk bijna op elk vakje moest drinken, maar goed , zo kwamen we toch al wa in de “mood” hé, hihi). Toen we allemaal al genoeg op hadden (sommigen al wa meer dan anderen hé Chari), waren we klaar voor ons tochtje richting “the French Cafe”. Nadat we hier ook nog wat cocktails achterover te hebben geslagen, waren we klaar voor onze zangprestatie. Allé, prestatie zou ik de mijne niet zo noemen om eerlijk te zijn. Toen ik aan de beurt was, had ik dit zelfs nog niet door. Het begin van mijn liedje was me dan ook totaal onbekend en de rest van het liedje was niet veel beter, haha. Ge kunt er u waarschijnlijk al wel iets bij voorstellen ! Maar ondanks mijn toch wel povere zangprestatie was het een meer dan geslaagd avondje!!!!

Gisteren was voor ons allemaal een echte TOPDAG! Na het laatste stagedagje van Sanne en mij stond Milow op het programma! Natuurlijk hadden we weer een mooi plan uitgestippeld, MAAAAAAR………. je kunt het al raden zekers? Dit plan viel hoe kan het ook anders weer in duigen. Normaal gezien hadden Sanne en ik al gedaan om 16.00 uur met ons laatste stagedagje. Maar omdat er een nieuwe leerling was komen opdagen en deze nog ingeschreven moest worden, moesten we een uur en half langer blijven. Toen we om kwart voor 6 eindelijk huiswaarts vertrokken en om half 7 eindelijk in Caen arriveerden, moesten Sanne en ik ons megahard haasten om toch om 7 uur paraat te staan. Maar snelle eddy’s als we zijn, haalden we onze deadline ! Dan was er nog de vraag, gaan we met den Taxi of met den Tram. Sanne en ik verkozen eigenlijk den tram, we hadden de weg dan ook al helemaal uitgedokterd en ja, moeilijk kon da toch nie zijn……………………dachten we! We overtuigden de anderen en zo kwam het dat we er met den tram op uit trokken (weet wel dat het al kwart na 7 was, toen we vertrokken en dat het concert om 8 uur begon), maar goed, we namen de tram. Deze rit verliep erg vlot. Maar toen begon de miserie, we moesten namelijk nog een kilometertje te voet wandelen en op het kaartje leek het allemaal zo simpel, maar in het echt, viel ons oriëntatievermogen een beetje tegen. Om een lang verhaal kort te maken, laat ons zeggen dat diejen ene kilometer er uiteindelijk 5 ofzo zijn geworden. Ach ja, om kwart na 8 bereikten we toch onze bestemming en het concert was nog niet bezig, zelfs het voorprogramma nog niet (alleen stonden mijn voeten wel vol met blijnen, haha). Maar we bekeken het positief we hadden er toch weer een heeeeeel avontuur op zitten .

Eens aangekomen zochten we onszelf een “goei plekske” en van een “goei plekske” gesproken! We hadden allemaal een zalig zicht (zo dicht geraakt ge op geen enkel ander festival bij nen artist hoor tenzij ge VIP bent natuurlijk). We genoten met volle teugen! Na afloop kondigde Milow of voor de vrienden Jonathan aan dat hij nog handtekeningen zou uitdelen en foto’s trekken was ook toegestaan. Aangezien we ons bezoek al van tevoren hadden aangekondigd op zijn website, besloten we om ook aan te sluiten in de rij. Toen we aan de beurt waren en iets in het Nederlands zeiden, vroeg hij: “Aaaaaaaaaah, jullie zijn die 5 Erasmusstudenten die iets op mijn website hebben achtergelaten!” En inderdaad, dat waren wij, haha! We vroegen iemand om een foto van ons met z’n vijven te trekken maar helaas was de fotograaf een beetje te snel en stond Sanne er niet bij op. Gevolg: We moesten nog een keertje terug! Geen probleem, we kregen een ware VIP-behandeling van Milow himself! Hij vroeg ons eventjes te wachten en nam ons dan mee naar de rest van zijn crew. Uiteindelijk trok de gitarist Tom een mooie groepsfoto en praatten we nog wat na met Milow! Zo zie je maar, eigenlijk is het ook maar een gewone jongen uit Leuven, dieje natuurlijk wel schone muziek maakt en ook wel met zijn twee voeten op de grond blijft! Ja, da was wel show!

Nadien besloten we ons toch nog eens aan een voettochtje te wagen, maar toen we al drie kwartier aan het wandelen waren en nog steeds geen tramhalte bereikt hadden, besloten we terug te keren en toch maar een taxi te bellen ! Eens thuisgekomen kropen we allemaal nog nagenietend van het concert in het Big Band Cafe in ons bedje.

En zo ben ik aanbeland bij dinsdag , vandaag dus. Nadat ik deze morgen wakker werd, heb ik nog wat voor school gewerkt en nog eventjes naar het stad geweest, niets speciaals dus. Morgen gaan we nog met z’n allen uit eten in den Abracadabra (het restaurant waar al onze Erasmusavonturen begonnen) en donderdag trekken we nog naar Honfleur. En dat brengt mij dan bij vrijdag, dan zit het er jammer genoeg echt op en trekken we terug naar Turnhout.

Eigenlijk besef ik het nog niet goed dat dit echt mijn laatste blogbericht is! Deze drie maanden zijn dan ook letterlijk voorbij gevlogen!!!! Ik herinner mij nog goed de eerste keer dat we die berg af fietsten of onze eerste wasserettebezoek . Ja, ik ga het hier missen en daarmee bedoel ik niet alleen Caen, nee!!! Ook mijn 4 andere mede-erasmussertjes! Mede door hen heb ik mij hier toch wel zalig geamuseerd en ik hoop zij ook (maar daar ben ik eigenlijk wel zeker van ).

Ik hoop dat jullie genoten hebben van al mijn avonturen en ook bedankt aan degenen die mijn blog steeds lazen! Jullie berichtjes en mails waren echt fijn! Merci daarvoor (en ook aan de familie voor hun kaartjes en hun brieven!!!!)

En dan zie ik jullie wel weer in België

Toedels!!!
Elise!x

Wil je Elise in Frankrijk bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.be